Trzy Korony przez Wąwóz Szopczański. Widokowy szlak w Pieninach
Góry nie zawsze muszą oznaczać bladego świtu, litrów wylanego potu i wyczerpującej walki z własnymi słabościami. Pieniny, ze swoją baśniową, wapienną rzeźbą i unikalnym mikroklimatem, pokazują wędrowcom zupełnie inne, niesłychanie łaskawe oblicze. Ta trasa to nasz absolutny faworyt na leniwe popołudnie – zjawiskowa pętla, którą najlepiej zaplanować wokół… kulinarnych przyjemności. Zaczynamy od dobrego obiadu u stóp masywu. Sceneria jest ku temu idealna, bo przed samym Schroniskiem PTTK Trzy Korony rozstawiono zewnętrzne stoliki, z których roztacza się obłędny, bezpośredni widok na surowe iglice góry. Gdy zaspokoimy głód, ruszamy na szlak w ramach lekkiego, aktywnego deseru. Przejdziemy w cieniu wapiennych ścian, zdobędziemy szczyt, a wracając zupełnie inną ścieżką, domkniemy pętlę dokładnie w punkcie wyjścia. Tam, z tym samym genialnym widokiem na zdobytą przed chwilą górę, usiądziemy na nasz finałowy, właściwy deser – filiżankę gorącej kawy i kawałek pysznego ciasta. Jeśli szukacie spektakularnych widoków bez konieczności heroicznego wysiłku, zakładajcie buty. Ruszamy.
Wycieczka na Trzy Korony w pigułce
- Dystans i czas: Ok. 6,7 km, co przekłada się na około 2 godziny i 46 minut czystego marszu[cite: 3].
- Przewyższenia: 579 m w górę i 575 m w dół. Najwyższy punkt trasy: 999 m n.p.m.
- Trudności: Trasa bardzo lekka i przyjemna. Brak trudności technicznych. Wystarczą dobre, sportowe adidasy (nie trzeba ciężkich butów trekkingowych).
- Z psem: Całkowity zakaz (regulamin Pienińskiego Parku Narodowego). Nasz redakcyjny Sherlock musiał zostać w domu.
- Punkty GOT (Spisz i Pieniny BZ.08): Łącznie 11 punktów (Przełęcz Szopka: 5 pkt, Trzy Korony: 3 pkt, Zejście do Sromowiec: 3 pkt).
Kulinarny wstęp u stóp majestatu (i logistyka parkowania)
Naszą wędrówkę zaczynamy nietypowo, bo od… wspaniałego posiłku. Schronisko PTTK Trzy Korony to miejsce kultowe, a jego lokalizacja sprawia, że szczyt, który zamierzamy zdobyć, dumnie pręży się nad naszymi głowami już w trakcie jedzenia. Ta trasa to idealna propozycja na popołudnie – swoisty, górski deser po wybornym, schroniskowym obiedzie.
Kwestia parkowania w Sromowcach Niżnych jest bardzo prosta i przyjazna turystom:
- Dla gości schroniska: Jeśli jesteście klientami PTTK (korzystacie z ich usług gastronomicznych lub nocujecie), możecie zaparkować bezpośrednio na terenie obiektu (współrzędne parkingu PTTK).
- Parking ogólnodostępny: Znajduje się dosłownie kawałek wcześniej, tuż u wylotu szlaku (Link do Google Maps). Koszt to 30 zł za cały dzień.
Po sytym, satysfakcjonującym obiedzie, gdy słońce zaczyna powoli zmieniać kąt padania i rzucać coraz dłuższe cienie, wchodzimy na żółto znakowaną ścieżkę tuż za progiem schroniska. Przed nami niespełna trzy godziny wędrówki, będącej kwintesencją górskiego relaksu.
W objęciach Szopczańskiego Potoku
Zaledwie po kilkunastu minutach marszu wkraczamy w jeden z najpiękniejszych cudów tutejszej natury – Wąwóz Szopczański (Wąwóz Sobczański). To miejsce, w którym czas zdaje się zwalniać, a hałas cywilizacji natychmiast cichnie. Strome, niemal pionowe ściany z jasnego wapienia wznoszą się z obu stron na kilkadziesiąt metrów, szczelnie chroniąc dno przed upałem. W dole cicho szemrze Szopczański Potok[cite: 3], potęgując rześki, niemal puszczański mikroklimat, który daje niesamowitą ulgę w gorące dni.
Krajobraz jest tu do tego stopnia urzekający i przystępny, że dno wąwozu to łagodne, wręcz spacerowe podejście, które idealnie i bez inwazyjnego wysiłku rozgrzewa mięśnie.
Po około godzinie niespiesznej wędrówki docieramy na Przełęcz Szopka (779 m n.p.m.)[cite: 3]. Lokalsi od pokoleń nazywają ją przełęczą „Chwała Bogu” – i trudno o trafniejsze podsumowanie uczuć dawnych piechurów, którzy kończyli tu strome podejście z kanionu. To właśnie w tym punkcie góry pokazują swoją prawdziwą magię. Wąska perspektywa wąwozu znika, a przed naszymi oczami otwiera się zjawiskowy, szeroki kadr. Na południowym horyzoncie, górując nad zielonym falowaniem niższych pasm, wyrasta ostra, alpejska grań Tatr, która w przejrzyste dni hipnotyzuje niczym zawieszony w chmurach błękitny miraż.
Korona Pienin na wyciągnięcie ręki
Z przełęczy zmieniamy kolor szlaku na niebieski i rozpoczynamy ostateczny, krótki atak szczytowy[cite: 3]. Po około 30 minutach docieramy do kasy Pienińskiego Parku Narodowego. Tu niezwykle ważna uwaga praktyczna: za bilet wstępu na galerię widokową trzeba zapłacić gotówką! Terminale płatnicze tu nie działają, a karta na nic się nie zda. Z odpowiednim biletem w dłoni, metalowymi pomostami wchodzimy na platformę zawieszoną na Okrąglicy (982 m n.p.m.) – najwyższej z wapiennych iglic tworzących masyw Trzech Koron.
Widok z ażurowej platformy to nagroda nieproporcjonalnie wielka w stosunku do włożonego wysiłku. Przełom Dunajca wije się kilometr niżej jak szmaragdowa wstążka, mury Czerwonego Klasztoru błyszczą na słowackim brzegu, a niesamowita, wieloplanowa panorama obejmująca Tatry, Gorce i Beskid Sądecki po prostu wbija w ziemię.
Gdzie podział się Sherlock? Ochrona dzikiej natury
Zapewne zauważyliście, że w tej relacji bloga „Z nosem do podróży” brakuje naszego redakcyjnego beagla. Trzy Korony leżą w ścisłych granicach Pienińskiego Parku Narodowego, gdzie obowiązuje rygorystyczny i całkowity zakaz wprowadzania psów (z wyjątkiem psów asystujących). Dlaczego tak jest?
- Ochrona fauny i flory: Pieniny to niezwykle delikatny ekosystem. Żyją tu rzadkie gatunki płazów, unikalne motyle (np. niepylak apollo) oraz większe drapieżniki jak rysie czy borsuki. Obecność psa – nawet najłagodniejszego i prowadzonego na smyczy – zostawia obcy, drapieżny zapach, który stanowi ogromny stres dla dzikich mieszkańców parku.
- Bezpieczeństwo i infrastruktura: Pienińskie szlaki bywają niezwykle wąskie i tłoczne. Co więcej, same platformy widokowe na Trzech Koronach wykonane są z ażurowych, metalowych krat. Stąpanie po nich byłoby dla psich opuszek bolesne i potwornie stresujące. Decyzja może być tylko jedna: zostawiamy nasze pupile w bezpiecznym miejscu na dole.
Powrót i finałowy deser
Zejście to czysta, górska poezja. Wybieramy szlak niebieski prowadzący przez łagodną Polanę Kosarzyska[cite: 3], by po drodze odbić w zielony, a ostatecznie zamknąć pętlę wracając na relaksujący, żółty szlak[cite: 3]. Ścieżka delikatnie i bezpiecznie sprowadza nas wzdłuż Szopczańskiego Potoku z powrotem do punktu wyjścia[cite: 3]. Z każdym krokiem wapienne turnie maleją, by na końcu znów ustąpić miejsca bryle Schroniska PTTK.
Tu następuje klamra kompozycyjna naszego wyjazdu. Zrzucamy plecaki z ramion, zamawiamy zasłużony puchar lodów, domową szarlotkę lub po prostu filiżankę doskonałej, czarnej kawy. Siadamy na drewnianym tarasie, podnosimy wzrok i patrzymy na Trzy Korony. Dokładnie tam, kilkaset metrów wyżej, staliśmy jeszcze przed chwilą, patrząc na świat z góry. Taki deser smakuje najpiękniej.
FAQ – Najczęściej zadawane pytania
Czy szlak na Trzy Korony przez Wąwóz Szopczański jest trudny?
Absolutnie nie! To jedna z najłatwiejszych i najprzyjemniejszych tras w Pieninach. Nie uświadczycie tu wspinaczki, trudności technicznych ani niebezpiecznych ekspozycji (poza samą, solidnie zabezpieczoną barierkami platformą na szczycie). Trasa nadaje się dla początkujących, rodzin z dziećmi i seniorów o przeciętnej kondycji.
Jakie buty ubrać na Trzy Korony?
Wysokie, ciężkie trapery na Wąwóz Szopczański to zdecydowana przesada. Profil ścieżki jest przyjazny i łagodny. W zupełności wystarczą wygodne, sportowe buty typu trail (adidasy z dobrą, przyczepną podeszwą).
Ile czasu zajmuje wejście na Trzy Korony ze Sromowiec Niżnych?
Cała pętla (Schronisko PTTK – Wąwóz Szopczański – Przełęcz Szopka – Trzy Korony – Kosarzyska – Schronisko PTTK) zajmuje około 2 godzin i 46 minut czystego marszu[cite: 3]. Warto jednak potraktować to jako niespieszny spacer i doliczyć czas na fotografowanie, oczekiwanie do wejścia na platformę widokową w szczycie sezonu oraz zasłużony odpoczynek na tarasie schroniska.
Interaktywna mapa naszej trasy:
